Klik hier

Dit is een foto van Kyan met Tessa, zijn nieuwe nederlandse vriendinnetje. Schattig zijn ze samen he?

Tessa woont in hetzelfde appartementencomplex, dus ‘s middags uit de daycare gaan we vaak even langs om te spelen.

Liefs,
An

Ok, het rondduwen van Kyan in de wasmand werd toch wel een beetje zwaar, zeker omdat ie steeds langer en verder wilde…

En dus hebben we vandaag een loopauto’tje gekocht: Ze hadden er ongeveer 50: van hele grote Hummers met tig batterijen en roze automatische barbie-auto’s die de trotse 2-jarige dan mag besturen tot de “gewone” simpelere. Laten we beginnen met te vertellen dat er geen auto’tjes zonder baterijen (en dus muziekjes) was, dus ach…
En deze Mater (de sleepwagen uit de film Cars) stond klaar voor Kyan om op weg te rijden

Nou, wegrijden lukte niet: net als toen ie begon met kruipen gaat ie nu meer achteruit dan vooruit, maar het is wel schattig:

Liefs,
An

Dit is trouwens een foto van het zwembad:
Als ik er niet bij zeg dat het ijskoud is, zou je jaloers worden

Ik heb Kyan net voor een “wen-ochtendje” naar de nieuwe daycare gebracht.
En weer was ik verbaasd over een formulier dat ik moet tekenen: Ik moest namelijk aangeven dat ik het goed vond dat Kyan NIET 1) geslagen of geknepen wordt 2) in donkere kasten wordt gestopt 3) eten wordt geweigend 4) voor lange tijd apart gezet wordt van de groep en 5) tegen gescholden wordt.
Nou ben ik natuurlijk blij dat ze mijn kindje daar niet mishandelen, maar ik vind het wel raar om zo’n specifiek lijstje te geven en dan de ouders erop af te laten tekenen…

Liefs,
An

En gisterochtend begon het “gewone” leven dan: Ik heb Willem Albert om 8.15 afgezet bij het kantoor downtown, waar hij een introductiedag zou hebben.
Toen met Kyan naar huis, waar ik om half tien al bedacht dat dit apartement te klein is voor een jongetje dat overal overheen kruipt en zich aan alles omhoogtrekt. En dus heb ik op internet een daycare en baby-gym klasje bij ons in de buurt gevonden.

‘t Was maar twee miles, en de zon scheen, dus ik dacht dat ik dat wel wandelend kon doen…
Drie uur later was ik weer thuis: de stoep in Houston is toch niet zo heel netjes bijgehouden als in Minnesota, en overal stonden nog vuilniszakken met blaadjes en takken (afval van de orkaan Ike).

De daycare was goed, al vond ik het wel een beetje raar dat die vrouw vol trots zat te vertellen dat zij de kindertjes niet slaan.
Nou zeg! Maar blijkbaar gebeurt dat hier op sommige scholen.

Op de baby-gym had ik een afspraak voor de middag gemaakt, en Kyan en ik stonden om half twee klaar om te gymmen: Kyan vond het geweldig: over hellingen klauteren, op grote ballen zitten en wiebelen en toen de bellenblaas kwam was ie helemaal niet meer te houden.
Ook hadden ze een grote gekleurde parachute en moesten we de kindjes in het midden zetten en dan de parachute bewegen.
Nou, hij zat te gillen van de lach! En toen de juf de chute weglegde, kroop Kyan er als een gek achteraan en wilde bijna niet meer terug komen:-)

‘s Avonds hebben we weer naar huizen gekeken en een leuke gevonden. Misschien doen we vandaag wel een bod!

Groetjes,
An

Ohhh, heerlijk; als je de auto uitstapt en dan zo’n lekker warm zonnetje voelt…
Dus de truien en schoenen kunnen de kast weer in en mijn slippertjes mag ik weer iedere dag aan. Oh en heb ik al verteld dat hier PALMBOMEN staan?
Het ons tijdelijk appartement is klein, maar netjes en we kijken uit op het zwembad. Het enige minpuntje is dat het water iets te koud is om lekker te kunnen zwemmen. Kyan begon na een paar minuten te klappertanden, dus die hebben we maar op zijn buik aan de kant gelegd en met zijn handen in het water laten spetteren.

Morgen beginnen we onze zoektocht naar een huis…

Er staan trouwens nieuwe foto’s op de fotosite,

An

Toen we vandaag bij de grens van Oklahoma met Texas even moesten inhouden vanwege een vrachwagen die vlak voor ons besloot in te halen, beseften we ons dat autorijden ook wel gevaarlijk kan zijn…
De vrachtwagen kreeg namelijk precies voor onze auto een klapband en de stukken band vlogen om ons heen.
Gelukkig brengt rustig blijven je een heel eind, en nadat ik zachtjes afremde en Willem Albert de knipperlichten had aangedaan, liep het allemaal goed af. Maar ‘t was wel even schrikken, die vrachtwagens zijn ook zo groot!

We zijn nu in een hotel vlak na Dallas en moeten morgen nog 3 1/2 uur rijden tot Houston. ‘t Is heerlijk warm in Texas en nadat we aankwamen zijn we lekker met zijn drieen het zwembad ingedoken. Met dit weer kunnen we best leven

Even een kort berichtje: We zijn dinsdagmiddag nadat de verhuiswagen weg was om 4 uur weggereden. Kyan viel meteen in slaap en werd wakker in Mason City in Iowa, waar we een hotel vonden.

Vanmorgen zijn we rond half negen vertrokken en na Iowa via Missouri naar Kansas gereden. Kyan was echt heel lief: zat lekker te spelen en viel vaak in slaap.
Vanochtend bij het ontbijt en zelfs bij de Wendy’s onderweg, zei iemand tegen ons dat het zo’n lieve baby was.

De wegen zijn saai, maar er zitten wel mooie stukken bij: Iowa is voornamelijk mais, Missouri is bossig, glooiend en met koeien en in Kansas reden we weer over dezelfde prairie als vorig jaar (en weer vonden we het niet erg om niet in Kansas te wonen...).
Nu zitten we in een hotel in Wicheta en zijn ongeveer op de helft van de rit.
Kyan is net lekker in bad geweest en heeft de hele badkamer weer natgemaakt, maar ok, als je bijna 9 uur in de auto hebt gezeten mag dat wel

Het plan is om morgen tot Dallas in Texas te rijden en dan vrijdag het laatste stukje naar Houston.

Liefs,
Angela (en even zonder foto’s, want het kabeltje is ergens onderin de enorme verhuiswagen gepakt ... )

En nu het weer snel koud gaat worden (het had afgelopen nacht zelfs gevroren!), komt de verhuizing dichterbij: Maandag komen ze de dozen inpakken - mogen we niet zelf doen, anders is het niet verzekerd - en dinsdag gaat alles op de vrachwagen.
Zodra de spullen onderweg zijn, stappen wij ook in de auto en beginnen we aan onze 20-urige rit…

Kyans briefjes van de daycare waren deze week allemaal van “I was the busiest boy around” en “I could not sit still for more than a minute”, behalve vandaag…
Ik denk dat ie voelde dat het zijn laatste dag was, en hij was een beetje ziekig.
Volgens juf Linnea had ie hoge koorts en ze was vooral bezorgd omdat er ook oorontsteking en een virusje dat we maar naar het nederlands vertalen als “mond-en-klauw-zweer-voor-babies” rondging.
Dus wij, bezorgde ouders, nog snel even aan het eind van de middag met hem naar de dokter: nou, laten we maar zeggen dat tegen de tijd dat we bij de dokter zaten meneer weer helemaal opgeknapt was en toen de dokter binnenkwam zat ie lekker aan het giegelen en babbelen bij Willem Albert op schoot: geen blaasje te bekennen en de dokter zag alleen ietje rood in zijn oor.
Weer kregen we, op Amerikaanse wijze, meteen een recept voor antibiotica mee. Die laten we maar even liggen, hij ligt nu lekker te slapen…

Ik vond net, tussen de oude filmpjes nog een grappig filmpje.
Kyan kan nu al veel beter kruipen, maar dit was toen ie het net begon te leren. Wij schieten er in ieder geval iedere keer van in de lach:

Doeg!
Angela

Deze is al wel een beetje ouder, maar wel heel leuk: Kyan van 7 maanden in zijn kinderstoel met was cheerio’s en een sippy met water

Het kost nog steeds moeite om over de jet-lag heen te komen: gisteren was Kyan om half vier en vanmorgen om kwart voor vijf wakker…
En het lastigste is dat ie niet meer alleen kan spelen, omdat hij zich aan alles optrekt. Vanochtend zelfs met slaapzak aan in zijn bedje: stond meneer om kwart voor vijf met een grote trotse glimlach.
En met het staan komt dus ook het vallen, gelukkig hebben we van die rubber kussens op de hoeken van de tafel.

Nu het huis verkocht is, kwam gisteren de “home inspector”. Da’s wel raar hoor, zo’n mannetje die drie uur lang je huis aan alle kanten bekijkt: ieder stopcontact werd getest. En natuurlijk mocht hij niet zeggen hoe goed of slecht het was… Dus nu maar wachten op wat de kopers gaan zeggen. Ik hoop dat we niet al te veel hoeven te repareren.
Het grote voordeel van een verkocht huis is dat we niet meer in een model huis hoeven te wonen: niet meer 8 kussens op het bed en de eetkamertafel is weer afgeruimd. En ja, onze huis is deze laatste week nog heel even ons eigen, rommelige huisje

Deze foto hebben we vorige week gemaakt: Kyan met neven Max en Simon:

Er staan nog veel meer foto’s op de foto pagina,

Liefs,
An

Hehoi,

Na een paar heerlijke dagen en een ontzettend mooie bruiloft zijn we nu weer in Nederland: Sandra en Peter zijn vrijdag in Nyon getrouwd en met een groep familie en vrienden mochten we de bruiloft bijwonen, ik zelfs als getuige!

Nathalie, Bram en Xander waren er ook, en Kyan heeft voor het eerst kennis mogen maken met Xandertje: Hij zag Xander met een mooie rammelaar, kroop, en ... pakte de rammelaar af! (’t was wel een heeeeele mooie hoor, met nijntje )

Gisteravond vlogen we weer van Geneve terug naar Nederland, en nu zijn we bij Marijke en Christiaan aan het logeren.

Vandaag zijn we met een hele groep familie naar Blijdorp geweest. En weer waren natuurlijk de vissen het mooist

Liefs,
An

Hehoi,

We zijn hard aan het inpakken, want vanavond vliegen we via Schiphol naar Geneve, waar Sandra donderdag gaat trouwen. We moesten nog even controleren of Amerikanen Zwitserland wel inmogen (zou toch jammer zijn als Kyan in zijn eentje teruggestuurd werd ), maar dat was allemaal ok.
En zaterdagavond komen we dan in Nederland aan.

‘t Is nog wel even een geregel, want ookal zaten we niet in Houston tijdens de orkaan Ike, we hebben er wel last van: We hebben nu geen tijd gehad om voor de verhuizing een huis te zoeken, en moeten dus een tijdelijk apartement huren. Alleen zit alles vol omdat de mensen die door orkaan hun huis zijn kwijtgeraakt ook ergens moeten verblijven… Nou ja, ik hoop maar dat al die mensen over een week of drie weer een eigen huis gevonden hebben.

Nog even opscheppen hoor: Dit stond er op het briefje van de daycare vandaag:
“Today I pulled myself to a full stand on the toy shelf and moved over (1,2 steps) to the exersaucer!!”

Liefs,
An

Bij deze nog even wat foto’s van Melanie. Mel, Abby en ik zijn vorige week naar de kinderboerderij geweest.

We gaan dit weekend toch niet naar Houston: De orkaan Ike komt namelijk over: alle winkels zijn morgen dicht en ze verwachten tot maandag zonder stroom te zitten. Is wel een beetje eng hoor: om te weten dat je ergens gaat wonen waar orkanen overkomen!

Het huis verkopen gaat ook wel goed geloof ik: er zijn in de eerste 2 dagen al 4 kijkers geweest. Willem Albert maakt nog steeds iedere ochtend het bed heel mooi op: op zijn amerikaans met 8!!! kussens (en ja, iedere avond moeten we alles weer van het bed halen...)

Liefs,
An

Om het huis er optimaal uit te laten zien, kwam gisteren een “stager” langs: een vrouw die de hele dag langs huizen gaat en advies geeft over hoe het allemaal zo mooi mogelijk neer te zetten.
Nou, de kleuren waren goed, maar we moesten zo ongeveer alle meubels veranderen: de tv staat nu in de family-room en onze oude tv kamer is nu een echt formal living room. Na een shopping spree hebben we nu allemaal leuke prullen en zelfs nog wat grasjes enzo. Zelfs het dekbed is vervangen door een nieuwe en de fruitschaal is nu voorzien van nep-fruit.
Dat de tv nu op een plek staat waar geen kabel is, nemen we maar even voor lief, het staat toch mooi?

Vandaag kwam de fotograaf om foto’s te maken voor op internet. Dit is de link naar de huizen site met ons huis. De beschrijving:

“Fabulous 4BR 2 story in immaculate shape. Enjoy large level yard near golf, shopping, parks & lakes. Huge master suite. Tastefully decorated w/ neutral colors, fresh paint & an open floor plan. LL ready to finish. Price, location, condition. Hurry!”

(let vooral op het “tastefully decorated”

En nu maar hopen dat we het snel verkopen, want het is wel een beetje raar om in een modelhuis te wonen, zeker nu Kyan langzaam maar zeker begint te kruipen (alleen voor afstand bedieningen, telefoons en glazen water, want speelgoed is natuurlijk niet interessant genoeg om zoveel werk te verrichten )

Liefs,
An

Nou, het grote geregel is begonnen hoor: ik heb deze week 2 makelaars over de vloer gehad. De eerste was heel serieus: mat alle kamers en nam overal foto’s van. De tweede was “the number one realtor” van Eden Prairie. En dat was eigenlijk alles wat ie te zeggen had: Ik ben number one, dus ik verkoop jullie huis. Hij hoefte het huis ook eigenlijk niet te zien, want hij wist het allemaal al…
Nou, we hebben dus voor de eerste gekozen. Tom van Prudential Real Estate. Toen ie weg liep zei hij “thank you, I am going to sell your house” En dat hopen we dan maar…

Ik ga nu volgend weekend toch mee naar Houston. We zien wel hoe lang Kyan het vol gaat houden. Willem Albert heeft het zich tot doel gesteld om alle huizen die in de verkoop zijn in Houston uit zijn hoofd te leren, en ons contact in Houston geeft ons goed advies over buurten, dus aan de voorbereiding zal het niet liggen.

Met Kyan gaat het allemaal goed: hij krijgt steeds meer honger en steeds minder zin in zijn fles. Dus ik voer hem maar vanalles.
Op de daycare zeiden ze gisteren dat ie na zijn broccoli-wortel hapje nog steeds honger had en ze hem maar wat cheerios gegeven hadden. (dat zijn kleine ronde koekjes die je ook als ontbijt in je melk als granola kunt eten). En daar was ie tevreden mee aan het spelen.
Deze foto heb ik thuis genomen: als ie er meer dan een halve op heeft, is het veel

Liefs,
An

Vorig weekend, tijdens een wandeling, kwamen we een schommel tegen. En dus hebben we Kyan er even ingezet. Hij vond het geweldig! Was alleen maar aan het lachen en wilde niet meer weg.  En sindsdien lopen we iedere dag maar een rondje langs de speeltuin!

Liefs,
Angela